پدیدآورنده : آیت‌الله شیخ یحیی انصارى حفظه الله
بازدید : 1316
تاریخ درج : 1391/6/28
فهرست موضوعات هم سطح
 
نام فرستنده
پست الکترونیکی گیرنده
پیام برای گیرنده

پاسداری از نفس، شرط نخست پاسداری انقلاب

منابع مقاله: ، آیت‌الله شیخ یحیی انصارى؛



پاسداری از نفس، شرط نخست پاسداری انقلاب

آیت‌الله شیخ یحیی انصارى

رهنمودهای عارف واصل و گمنام، حضرت آیت‌الله شیخ یحیی انصارى شیرازی ـ حفظه الله

 

 

ذكر خدا و یافتن مسیر صحیح

 

«حالات متعدد نفس، از دست انسان خارج نیست، بلكه انسان به اراده خود كارها را انجام مى‌دهد و فاعل مختار است. برای غلبه انسان بر نفس، چه در حالت عادی و چه در مهالك، ذكر خاصی وجود ندارد، وگرنه انسان مجبور به عمل خواهد بود؛ به این معنا كه با گفتن ذكر، مجبور به ترك معصیت مى‌شود. حال این‌كه انسان فاعل مختار است.

 

قرآن مى‌فرماید: «انّا هَدَیناه السّبیل اِمّا شاكراً و اِمّا كَفورا»؛ هرچند خداوند انسان را یاری مى‌كند، اما او را مجبور به عمل یا ترك معصیت نمى‌كند. خداوند «وَ ما رَمَیت اذ رَمَیت» هست؛ امّا این‌گونه نیست كه به نفس، این اجازه را داده باشد كه انسان را مجبور به عمل گناه ‌كند. نفس وقتی بر انسان غلبه مى‌كند، اراده ضعیف مى‌شود. در هر حالى، اراده انسان از بین نمى‌رود، بلكه متزلزل و ضعیف مى‌شود. وقتی اراده انسان ضعیف شد، ذكر خدا مى‌تواند شما را محكم ‌كند و مسأله حل ‌شود. فقط توجه به خداوند متعال است كه نفس انسان را محكم و قوی نموده و او را از هلاكت و لغزش نجات مى‌دهد؛ «الا بِذِكرِ الله تَطمَئن القلوب».

برای استحكام قلب، ذكر خاصی وجود ندارد، بلكه هر چیزی كه انسان را متوجه خدا كند، ذكر به شمار مى‌آید. سعی كنید توجه شما همیشه به خدا باشد. آنچه یوسف را از بند نفسانی زلیخا رهانید، «برهان ربّ» بود، وگرنه قرآن مى‌فرماید «همّت به و هَمّ بها» دام شیطان برای هر دو نفر بود، اما «برهان ربّ» یوسف را نجات داد. انسان همیشه بر سر دو راهی قرار دارد. باید از خدا یاری خواست تا بر سر دوراهى، انسان با ذكر خدا مسیر صحیح را بیابد. باید در دعاها از خداوند بخواهیم تا ما را متوجه كند.

 

هرچند نشانه استجابت دعا، گریه و تضرع است باید توجه داشت كه هرگاه دل متوجه خدا شد، آنگاه مرحله استجابت دعاست «فاذا سألك عبادی عنّی فانّی قریب» به همین معناست كه وقتی خدا را مى‌خوانى، او در نزدیكی توست. اگر گریه و تضرع هم كنار این توجه آمد، كه «نور علی نور» است. گریه بر هر درد بى‌درمان دواست!

 

تا نگرید طفل كی جوید لبن

تا نبارد ابركی خندد چمن

 

نخست پاسدار خود باشید

پاسداران عزیز كشور ما كه پاسدار انقلاب اسلامی هستند، باید توجه داشته باشند تا علاوه بر پاسداری از حریم كشور و انقلاب، باید پاسدار خودشان نیز باشند. پاسداری از كارهایی كه خداوند از آن منع فرموده است. آن‌گونه كه پاسداران در برابر دشمن از انقلاب پاسداری مى‌كنند، باید از دشمن درون خود نیز بهراسند و از خود در برابر دشمن نفس پاسداری كنند.

 

مرحوم علامه طباطبایی در كتاب شریف المیزان، هفت چیز را به عنوان درهای جهنم برشمرده‌اند كه در آیات قرآن به آن اشاره شده است؛ حلق، دست، پا، چشم، گوش، زبان و جلود (پوست). جلود به معنی پوست و مراد از آن غریزه است. قرآن چون عفّت كلام دارد، نخواسته به صورت صریح لفظ غریزه جنسی را مطرح كند، از همین رو با تعبیر لطیف پوست، خواسته به آن اشاره كند. یك پاسدار باید این هفت باب جهنّم را بشناسد. این هفت مورد، درهایی است كه دشمن نفس از آن مى‌تواند وارد ‌شود. یك پاسدار باید این ابواب جهنم را بر روی خود ببندد. در مقابل، بهشت هشت دَر دارد. هیچ دشمنی به اندازه نفس، برای انسان، خطرناك نیست. دشمن واقعی انسان، خود انسان و نفس انسان است. پاسدار مملكت و انقلاب و اجتماع، باید پاسدار خودش هم باشد. مادر بت‌ها، بت نفس است. انسان باید از بت نفس بترسد. حضرت امام (ره) در درس‌های اخلاق خود، مكرّر مى‌فرمودند: خلق ترسند از خلق و من ترسم ز خود.

 

از این هفت باب جهنّم، باید به صورت ویژه پاسداری نمود، تا اهل نجات شد. همه مى‌دانند كه در كشور، نیروهای نظامی و انتظامی متعددی وجود دارد، اما سپاه پاسداران چیز دیگری است.

 

بهترین رفیقان

 

انسان در سه جا به رفیق خوب بسیار نیاز دارد. در قرآن برای حضرت عیسی (ع) و حضرت یحیی (ع) در سوره مریم این تعبیر آمده است «و سلام علیه یوم ولد و یوم یموت و یوم یبعث حیاً» (مریم/ 14). در این سه موقف و سه مرحله، انسان واقعاً احتیاج به رفیق خوب دارد. یكی به هنگام خروج انسان از رحم مادر است. آن لحظه همه مى‌خندند و كودك مى‌گرید. یكی به هنگام خروج انسان از دنیا و رفتن به برزخ، همه مى‌گریند و یكی به هنگام نشر و حشر در قیامت. در این سه موقعی كه انسان از عالمی به عالم دیگر منتقل مى‌شود، واقعاً نیاز به رفیق خوب دارد و چه رفیقی بهتر از رفیقانی كه قرآن فرموده است.

 

 حضرت امیر (ع) مى‌فرمایند سه لشكر هستند كه در رفت و آمدند. قافله‌هایی كه مدام در حركت هستند. لشكری از عالم دیگر به دنیا مى‌آیند. لشكری از این دنیا به آن دنیا مى‌روند و لشكری نیز از برزخ به قیامت خواهند رفت. چه خوش باشد كه در همه این مراحل، همنشین «اهل‌الله» باشیم.

 

در آن نفس كه بمیرم، در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان، كه خاك كوی تو باشم

به وقت صبح قیامت كه سر ز خاك برآرم

به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم

 

تهیه و تنظیم: حسن طاهری

ارسال نظر
نویسنده
متن
*